Murtoi’s Xares Beppe

Guus

Murtoi’s Xares Beppe – Guus

26 september 2006 ~ 12 november 2011

 

Guus was vrij snel na de dood van Bertus bij ons gekomen. We waren heel blij dat er al zo snel een pupje beschikbaar was en hoewel in eerste instantie het verdriet over Bertus overheerste heeft de aanwezigheid van een aandacht vragende pup ons een goede afleiding gegeven en uiteindelijk het verdriet verzacht.

We hebben Guus nooit als vervanger van Bertus gezien maar echt als nieuwe huisgenoot en we zijn heel dankbaar dat we deze prachtige hond hebben mogen kennen.

Hij had niet alleen het uiterlijk van een knuffelbeer maar was er ook een en op shows stond hij eerder buiten de ring in de belangstelling dan daarbinnen – hij heeft wel prachtige resultaten gehaald op shows maar zijn hobby was het niet…:-) Geknuffeld worden buiten de ring door kleine kinderen was echter wel ‘zijn pakkie an’ en met name de prachtige foto’s die we hebben van de show in Dortmund waar de ontmoeting met een klein meisje is vastgelegd door een fotograaf zijn voor ons zeer warme herinneringen aan een hond met een uniek karakter.

In 2010 is uit de combinatie van Guus met Perla een nestje van 9 pups geboren en 1 reutje daarvan, Alberto, is bij ons gebleven en hoewel het zeker geen tweede Guus was, zagen we in hem toch wel veel trekjes van zijn vader terug en dat gaf ons een fijn gevoel.

Toen we in oktober 2011 te horen kregen dat er een bottumor in zijn voorpoot zat was dat een geweldige klap omdat Guus nog maar 5 jaar oud was en in de bloei van zijn leven.
De prognose was slecht en botkanker staat er om bekend dat het zeer pijnlijk is. Nadat hij toch wel duidelijk achteruit ging hebben we besloten om dit niet zo lang mogelijk te rekken maar hem op tijd te laten gaan en is hij op 12 november 2011 thuis ingeslapen.

   Afscheid

Een moment van afscheid.
Een moment vol pijn en herinnering.
De herinnering van het verleden,
geeft troost aan de dag die komt.
Een gevoel van warmte door die herinnering vol liefde.
Liefde om wat eens was. Liefde om wat nog is.
Een liefde zo mooi laat zich niet scheiden door afstand,
maar glinstert blijvend door alles heen.
De verbondenheid geeft troost en kracht
op momenten van sterk verdriet,
om ons te laten weten;
ik ben dan wel gegaan
maar ik verlaat jullie niet.

©Jeannette van Mil